Czynniki toksyczne, do których obok palenia tytoniu nalezy przede wszystkim przewlekle naduzywanie napojów alkoholowych

Czynniki toksyczne, do których obok palenia tytoniu należy przede wszystkim przewlekłe nadużywanie napojów alkoholowych, wieść mogą także do przewlekłego zapalenia oskrzeli. Jako nieżyt wtórny może on powstawać również na tle trującego działania zatrzymanych w ustroju szkodliwych wytworów przemiany materii, np. w przewlekłym zapaleniu kłębków nerkowych, oraz na tle zaburzeń przemiennym teorii, jak to się spostrzega np. w skazie dawnej, u osób otyłych, w skazie wysiękowej. Dużą grupę stanowią przewlekłe nieżyty przekrwienne (bronchitis venostatica). Continue reading „Czynniki toksyczne, do których obok palenia tytoniu nalezy przede wszystkim przewlekle naduzywanie napojów alkoholowych”

Samorodne zarostowe zapalenie oskrzelków

Objawy. Samorodne zarostowe zapalenie oskrzelków rozwija się bardzo często niepostrzeżenie. Między początkiem działania czynnika chorobotwórczego a powstaniem objawów może mijać kilka tygodni. Choroba w pełni rozwoju objawia się gorączką, dusznością i sinicą, które nie tłumaczą się wynikiem badania narządu oddechowego ani stanem serca, gdyż badaniem fizycznym stwierdza się jedynie rozedmę płuc, jednak bez przytłumienia odgłosu opukowego, oraz drobnobańkowe rzężenia, często wszakże nawet tych objawów nie ma. Badanie radiologiczne płuc wykrywa obraz podobny do gruźlicy prosówkowej. Continue reading „Samorodne zarostowe zapalenie oskrzelków”

Ogólny stan chorego w sluzoropotoku oskrzelowym

Osłuchowo słyszy się, zwłaszcza w okolicach podłopatkowych, rzężenia wilgotne drobnobańkowe i średniobańkowe niedźwięczne, których obfitość zmniejsza się po kaszlu. W miejscu zatkania większego oskrzela stwierdza się niekiedy szmer oddechowy nieoznaczony lub osłabiony, znikający po wykrztuszeniu plwociny. Ogólny stan chorego w śluzoropotoku oskrzelowym może pozostawać przez dłuższy czas dobry. Ogólna ciepłota ciała jest prawidłowa z wyjątkiem okresów zaostrzeń, a zwłaszcza powikłań ostrym zapaleniem oskrzelków oraz płuc. Zapalenie oskrzelków zdarza się w tej postaci nieżytu często. Continue reading „Ogólny stan chorego w sluzoropotoku oskrzelowym”

Anatomia patologiczna

Anatomia patologiczna. Odróżnia się zapalenie oskrzeli gnilne rozlane (bronchitis putrida dittusa) i orgraniczone (bronchitis putrida circumscripta). Błona śluzowa oskrzeli jest zgrubiała, brunatnoczerwona, niekiedy przeistoczona w mazistą miazgę zawierającą czopki Dittricha. Oskrzela małe i średnie ulegają z czasem prawie zawsze walcowatemu rozszerzeniu. Zapalenie szerzy się na głębsze warstwy ściany oskrzeli i na tkankę łączną okołooskrzelową (peribronchitis). Continue reading „Anatomia patologiczna”

Rozpoznanie gnilnego zapalenia oskrzeli

Rozpoznanie gnilnego zapalenia oskrzeli opiera się na obecności objawów nieżytu oskrzeli i znamiennej cuchnącej plwociny. Rozpoznanie różnicowe z rozszerzeniem oskrzeli i zgorzelą płuc omówię w odpowiednich rozdziałach. Rokowanie. Rokować w gnilnym zapaleniu oskrzeli trzeba zawsze bardzo ostrożnie, gdyż choroba tylko rzadko kończy się zupełnym wyleczeniem, zwykle przewleka się i wjedzie nieraz do przewlekłego zatrucia oraz do wtórnych zmian w płucach, a następnie w sercu. Leczenie w gnilnym zapaleniu oskrzeli powinno być przede wszystkim przyczynowe. Continue reading „Rozpoznanie gnilnego zapalenia oskrzeli”

Ochrona przed wirusem po piątej dawce szczepionki przeciwkomórkowej przeciwko krztuścowi u dzieci AD 4

W przypadku analizy pierwotnej uwarunkowaliśmy model logistyczny na blokach czasu kalendarzowego (corocznie od 2006 r. Do 2009 r. Przed epidemią, kwartał za pierwszy kwartał 2010 r., A następnie co miesiąc w czasie epidemii). Zawarliśmy zmienne towarzyszące w celu dostosowania do wieku (od 4 do <7, 7 do <10 i od 10 do 12 lat), płci, kliniki medycznej (49 klinik zagregowanych w 12 obszarów usługowych) oraz rasy lub grupy etnicznej (u dzieci, dla których dane były dostępne lub z imputowanych prawdopodobieństw). Continue reading „Ochrona przed wirusem po piątej dawce szczepionki przeciwkomórkowej przeciwko krztuścowi u dzieci AD 4”

Ochrona przed wirusem po piątej dawce szczepionki przeciwkomórkowej przeciwko krztuścowi u dzieci AD 7

Te dane ekologiczne pokazują, że ryzyko wystąpienia krztuśca było niższe u starszych nastolatków, którzy prawdopodobnie otrzymywali wcześniej co najmniej jedną dawkę szczepionki przeciw krztuścowi z pełnych komórek, niż u młodszych nastolatków, którzy otrzymywali wyłącznie DTaP. Większość dzieci w tym badaniu otrzymała piątą dawkę DTaP między 4 a 6 rokiem życia. Zatem wiek i czas od szczepienia były wysoce kolinearne (r = 0,97) i nie byliśmy w stanie w pełni oddzielić tych dwóch zmiennych w analizie pierwotnej z kontrolami negatywnymi pod względem PCR. Nie można całkowicie wykluczyć, że częstość występowania krztuśca wśród starszych dzieci była wyższa, ponieważ były one starsze niż z powodu zaniku ochrony. Continue reading „Ochrona przed wirusem po piątej dawce szczepionki przeciwkomórkowej przeciwko krztuścowi u dzieci AD 7”

Leczenie starszych pacjentów chłoniakiem z komórek płaszcza AD 10

Można argumentować, że doskonały wynik leczenia podtrzymującego rytuksymabem wynikał wyłącznie ze złego działania interferonu alfa. Jednak nasze wyniki z interferonem alfa są lepsze lub zgodne z wynikami wcześniejszych badań.18,19 Co więcej, z żadnego badania nie odnotowano spadku przeżycia wolnego od progresji związanego z interferonem alfa. Na koniec przeprowadziliśmy analizę zamiaru leczenia, w której wzięło udział 83 pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź, i którzy przed zamknięciem drugiej randomizacji nie zostali losowo przydzieleni do schematu leczenia podtrzymującego (żaden nie otrzymał leczenia podtrzymującego interferonem alfa), z korektą dla profilu ryzyka ocenianą przy użyciu Międzynarodowego Wskaźnika Prognostycznego Mantle-Cell Lymphoma15 (patrz Dodatek Uzupełniający) i kategorię odpowiedzi (Ryc. S4 i Tabela S4 w Dodatku Uzupełniającym). Continue reading „Leczenie starszych pacjentów chłoniakiem z komórek płaszcza AD 10”

Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge ad 9

Przeanalizowaliśmy cztery mioty (jeden E2a, jeden Hoxb7 i dwa Six2) w dniach embrionalnych E14.5 do E15.5. Zaobserwowaliśmy anomalie rozwojowe w nerkach i drogach moczowych, w tym duplikowane obustronnie nerki, zduplikowane moczowody, wady moczowodu, cechy dysplastyczne, wodonercze, kanaliki mikrokorektalne i kłębuszki nerkowe, oraz dylatację rurkowatą i kłębuszkową, u ośmiu myszy (Figura 3D, 3E i 3F, oraz Ryc. S17 w Dodatku Uzupełniającym). Zaobserwowaliśmy fenotypy związane z wrodzonymi wadami nerek i układu moczowego w embrionach heterozygotycznych i homozygotycznych pod względem docelowej delecji. Dyskusja
Stwierdziliśmy, że delecje w telomerycznym regionie 22q11.2 są związane ze sporadycznymi wrodzonymi wadami nerek i układu moczowego oraz chorobami nerek w zespole DiGeorge. Continue reading „Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge ad 9”

Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge ad 8

W 21 tygodniu CRKL wykryto tylko w kanalikach proksymalnych i zbierających kanaliki po stronie szczytowej komórek nabłonka (ryc. S11B w dodatku uzupełniającym). W nerce 1,5-letniego chłopca obserwowaliśmy obfite ekspresje CRKL w kanalikach proksymalnych i zbierających po stronie wierzchołkowej, wraz z dyfuzyjną sygnalizacją cytoplazmatyczną w kłębuszkowych komórkach śródbłonka, podocytach, kapsule Bowmana i dystalnych kanalikach (Fig. S11C w Dodatku Uzupełniającym). Ekspresja SNAP29 i AIFM3, chociaż obecna na bardzo niskich poziomach w prądzie zadefisha (nie pokazano), była obserwowana w drogach moczowych u płodów i dzieci (Ryc. Continue reading „Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge ad 8”