Rozpoznanie przewleklego niezytu oskrzeli

Rozpoznanie przewlekłego nieżytu oskrzeli przeważnie nie jest trudne. Przemawiają za nim kaszel suchy lub z plwociną bez zmian odgłosu opukowego (najwyżej odcień bębenkowy) w zakresie przylegania płuc oraz zmiany szmeru oddechowego i rzężenia, które nie są dźwięczne i są najobficiej słyszalne w dolnych częściach płuc po obu stronach. Dokładne badanie plwociny umożliwia określenie rodzaju nieżytu. Uwzględnienie wywiadów stanu innych narządów oraz konstytucji chorego wykrywa chorobę, na tle której rozwinął się nieżyt oskrzeli. Trzeba pamiętać, że za przewlekłym nieżytem oskrzeli może się ukrywać gruźlica płuc. Continue reading „Rozpoznanie przewleklego niezytu oskrzeli”

W rzadkich przypadkach bakterie gnilne dostaja sie z ogniska gnilnego

Dochodząc do opłucnej ognisko zgorzeli nowe może wywołać ropne albo posokowate jej zapalenie. Gnilne zapalenie oskrzeli ma przebieg bardzo przewlekły z okresami poprawy, a nawet pozornego wyleczenia, na przemian niekiedy z nagłym pogorszeniem. Rzadziej już wkrótce następuje śmierć. Stan ogólny z wyjątkiem tych przypadków bywa często przez dłuższy czas dość dobry. Czasami pojawiają się krwioplucia wskutek nadżarcia naczyńka krwionośnego ściany oskrzela. Continue reading „W rzadkich przypadkach bakterie gnilne dostaja sie z ogniska gnilnego”

Rozszerzenie oskrzeli

Rozszerzenie oskrzeli nabyte może trwać latami z okresami poprawy pogorszenia. Z czasem rozwija się niedokrwistość i bardzo znamienne zgrubienia kolbkowate końcowych członków palców rąk, których paznokcie przybierają kształt szkiełka zegarkowego. Wessanie składników posokowatych może wieść do przewlekłych zmian rozrostowych kości i stawów (tzw. osteoarthropathie hypertrophiante Mariego) oraz do ostrego obrzmienia stawów. Na tymże tle łatwo powstają zaburzenia żołądkowo-jelitowe (brak łaknienia, nudności i in.), wychudniecie i niedokrwistość. Continue reading „Rozszerzenie oskrzeli”

Anatofilia patologiczna

Anatofilia patologiczna. Odróżnia się rozszerzenie oskrzeli walcowate i workowate, czyli torbiasta postać walcowata. rozszerzenia oskrzeli (broneheetasis cylindrijormis) jest postacią rozlaną (broneheetasis diffusa), gdyż objawia się, jako równomierne rozszerzenie oskrzeli. Najczęściej rozszerzenia są usadowione w oskrzelach średnich i drobnych jednego płata, przeważnie dolnego, lub kilku płatów płuc. Powstają one zwykle na tle przewlekłego nieżytu oskrzeli, zwłaszcza u chorych na rozedmę płuc. Continue reading „Anatofilia patologiczna”

W rozpoznaniu rozszerzen oskrzeli dopomaga badanie radiologiczne klatki piersiowej

W rozpoznaniu rozszerzeń oskrzeli dopomaga badanie radiologiczne klatki piersiowej, bez którego bardzo często ich nie podobna rozpoznać, zwłaszcza rozszerzeń suchych oraz niedużych. Dla rozszerzeń oskrzeli jest znamienny rysunek płuc w kształcie plastra miodu. Spostrzega się go jednak rzadko. Najczęściej badanie radiologiczne wykrywa nieregularne cienie, w jednych miejscach silniejsze, w innych jaśniejsze. Czasami cienie mają zgrubienia kolbkowate u dołu. Continue reading „W rozpoznaniu rozszerzen oskrzeli dopomaga badanie radiologiczne klatki piersiowej”

Torbiele

Torbiele tego pochodzenia z wiekiem powiększają się rozwój, bowiem pęcherzyków płucnych nie nadąża w tych przypadkach za powiększeniem pojemności klatki piersiowej. W powstawaniu wrodzonych torbieli płuc odgrywają rolę także wpływy dziedziczne. Przemawiają za tym przypadki zmian torbielowatych w płucach u kilku członków tej samej rodziny, a także częstą obecność u tych osób innych zboczeń w płucach i w innych narządach w postaci np. zaburzeń rozwojowych w układzie kostnym (szczególnie liczne chrzęstniaki, rozszczepienie kręgosłupa, nadliczbowe palce itp.), przepukliny przeponowej, dodatkowego płata płucnego z torbielami itp. Torbiele płuc spostrzegane we wczesnym dzieciństwie są prawie zawsze wrodzone, w przeciwieństwie do torbieli u dorosłych, torbiele są przeważnie zmianą nabytą. Continue reading „Torbiele”

Od nabytych rozszerzen oskrzeli biele pluc

Od nabytych rozszerzeń oskrzeli biele płuc: 1) brak zmian zapalnych w otoczeniu jam; 2) cienkie ściany jam; 3) brak w wywiadach chorób oskrzeli, płuc odróżniają wrodzone toropłucnej; 4) brak postępu sprawy chorobowej; 5) dość często zboczenia rozwojowe zatoki czołowej (mała zatoka, brak zatoki). Mnogie torbiele w górnych płatach płuc są raczej pochodzenia wrodzonego. Rozszerzenia oskrzeli nabyte są usadowione przeważnie w dolnych płatach, dość często dają znamienny cień trójkątny poza sercowy przy badaniu radiologicznym, są przeważnie bardzo liczne, ich rozmiary są mniejsze, a ściany grube. Wrodzona torbiel płucna worczasta (cystis pulmonum eongenua sacciformis) w okresie ropnego zapalenia może dawać obraz kliniczny przypominający otorbiony ropniakopłucny z odmą. Różnicowanie podam w opisie chorób opłucnej. Continue reading „Od nabytych rozszerzen oskrzeli biele pluc”

Leczenie starszych pacjentów chłoniakiem z komórek płaszcza AD 8

Czas trwania remisji, zgodnie ze schematem leczenia podtrzymującego (analiza zamiany na leczenie). Panel A pokazuje czas trwania remisji u wszystkich pacjentów, którzy zostali losowo przydzieleni do leczenia podtrzymującego (rytuksymab w porównaniu z interferonem alfa), a panel B – czas trwania remisji wśród pacjentów losowo przydzielonych do leczenia podtrzymującego po randomizacji do R-CHOP. Panel C pokazuje całkowity czas przeżycia u wszystkich pacjentów, którzy zostali losowo przydzieleni do leczenia podtrzymującego (rytuksymab w porównaniu z interferonem alfa), oraz całkowity czas przeżycia panelu D wśród pacjentów, którzy zostali losowo przydzieleni do leczenia podtrzymującego po randomizacji do R-CHOP. Czas trwania remisji był znacznie dłuższy w grupie rytuksymabowej niż w grupie leczonej interferonem alfa, przy 45% zmniejszeniu ryzyka progresji lub zgonu według analizy pierwotnej (współczynnik ryzyka, 0,55; 95% CI, 0,36 do 0,87; P = 0,01, z dostosowaniem do analiz pośrednich) (rys. Continue reading „Leczenie starszych pacjentów chłoniakiem z komórek płaszcza AD 8”

Leczenie starszych pacjentów chłoniakiem z komórek płaszcza AD 4

Otwarta terapia podtrzymująca rozpoczęła się natychmiast po dacie drugiej randomizacji i trwała do progresji. Rytuksymab był kontynuowany w dawce 375 mg na metr kwadratowy co 2 miesiące. Standardowy interferon alfa podawano podskórnie w dawce 3 milionów jednostek trzy razy w tygodniu; pegylowany interferon alfa podawano w dawce .g na kilogram masy ciała na tydzień. W przypadku wystąpienia toksycznego działania klasy 2 lub 3 dawkę zmniejszono o 30 do 50%; w przypadku jakiegokolwiek toksycznego działania klasy 4 leczenie interferonem alfa było przerywane aż do wyzdrowienia, a następnie wznowione po 50% poprzedniej dawki i stopniowo zwiększane, jeśli nie wystąpiły poważne zdarzenia niepożądane. Continue reading „Leczenie starszych pacjentów chłoniakiem z komórek płaszcza AD 4”