Sklonnosc do skurczów

Skłonność do skurczów (spasmophilia) Jedną z postaci tężyczki ukrytej, którą najczęściej widuje się w klinice, jest spazmofilia. Spazmofilia u dzieci cechuje się łatwością występowania konwulsji, skurczów krtani oraz wzmożoną mechaniczną i elektryczną pobudliwością mięśni. Niekiedy tężyczka mięśnia sercowego, mięśni oddechowych oraz skurcz krtani (laryngospasmus) mogą być przyczyną nagłej śmierci dziecka. W pewnych przypadkach nagłej śmierci tego typu widzimy wylewy krwawe do przytarczyczek, co raczej jest skutkiem duszenia się, gdyż w większości przypadków nagłej śmierci u dzieci ze spazmofilią sekcja żadnych zmian nie stwierdza. Spazmofilia i tężyczka są objawami wzmożonej pobudliwości układu nerwowego animalnego jako skutku braku wapnia zjonizowanego. Continue reading „Sklonnosc do skurczów”

Wspólne objawy ostrej gruzlicy prosówkowej

Wspólnymi objawami ostrej gruźlicy prosówkowej (tuberculosis miliaris acuta) i ostrego nieżytu oskrzelków są: wybitna duszność i sinica, gorączka i objawy nieżytu oskrzeli. Za nieżytem oskrzelków przemawia siedziba nieżytu przeważnie w dolnych częściach płuc, za gruźlicą prosówkową – przewaga nieżytu oskrzeli w górnych płatach, obecność dawnych ognisk gruźliczych (w płucach, gruczołach, stawach itd.), usposobienie wrodzone do gruźlicy, częste stykanie się z chorymi na gruźlicę, obrzmienie śledziony, gruzełki prosowate w naczyniówce oczu, większa skłonność do potów, w dalszym przebiegu choroby prątki gruźlicy w plwocinie. W rozpoznaniu może dopomóc radiologiczne badanie klatki piersiowej, które w gruźlicy prosówkowej wykrywa rozsiane drobne cienie. Rokowanie w ostrym nieżycie oskrzelków jest zawsze bardzo poważne, zwłaszcza u dzieci, u osób starszych, u garbatych i u chorych na serce. Zapobieganie. Continue reading „Wspólne objawy ostrej gruzlicy prosówkowej”

Niezyt oskrzeli Sluzowy

Nieżyt oskrzeli Śluzowy (bronchitis chronica mucosa) różni się od przewlekłego nieżytu suchego tym, że chorzy wykrztuszają więcej plwociny, która przy tym zawiera nieco więcej białych krwinek i jest mniej lepka. Postać tę cechują także silne napady kaszlu kończące się wykrztuszaniem niewielkiej ilości śluzowej plwociny. Nieżyt oskrzeli śluzowo – ropny (bronchitis chronica mucopurulenta) jest postacią najczęstszą. Plwocina w tej postaci jest śluzowo-ropna lub ropno-śluzowa i wydziela się w ilości niezbyt obfitej. Domieszkę krwi spostrzega się tylko w nieżycie pochodzenia przekrwiennego. Continue reading „Niezyt oskrzeli Sluzowy”

Anatomia patologiczna

Anatomia patologiczna. Odróżnia się zapalenie oskrzeli gnilne rozlane (bronchitis putrida dittusa) i orgraniczone (bronchitis putrida circumscripta). Błona śluzowa oskrzeli jest zgrubiała, brunatnoczerwona, niekiedy przeistoczona w mazistą miazgę zawierającą czopki Dittricha. Oskrzela małe i średnie ulegają z czasem prawie zawsze walcowatemu rozszerzeniu. Zapalenie szerzy się na głębsze warstwy ściany oskrzeli i na tkankę łączną okołooskrzelową (peribronchitis). Continue reading „Anatomia patologiczna”

Rozszerzenie oskrzeli

Rozszerzenie oskrzeli nabyte może trwać latami z okresami poprawy pogorszenia. Z czasem rozwija się niedokrwistość i bardzo znamienne zgrubienia kolbkowate końcowych członków palców rąk, których paznokcie przybierają kształt szkiełka zegarkowego. Wessanie składników posokowatych może wieść do przewlekłych zmian rozrostowych kości i stawów (tzw. osteoarthropathie hypertrophiante Mariego) oraz do ostrego obrzmienia stawów. Na tymże tle łatwo powstają zaburzenia żołądkowo-jelitowe (brak łaknienia, nudności i in.), wychudniecie i niedokrwistość. Continue reading „Rozszerzenie oskrzeli”

Stosowane przedtem w leczeniu nabytych rozszerzen oskrzeli metody uciskowe

Stosowane przedtem w leczeniu nabytych rozszerzeń oskrzeli metody uciskowe (lecznicza odma opłucna, wyrwanie nerwu przeponowego i in.) nie dają dobrych wyników sztywne, bowiem ściany zmienionych oskrzeli nie dają się ucisnąć. Zresztą na przeszkodzie wytworzeniu odmy opłucnej stoją rozlegle zrosty opłucne, istniejące zazwyczaj w przypadkach nabytych rozszerzeń oskrzeli. Rozszerzenie oskrzeli wrodzone (Bronchectasis congenita) Torbiel wrodzona płuc (Cystis pulmorucni congenita). Torbielowatość płuc. Płuco torbielowate określenie. Continue reading „Stosowane przedtem w leczeniu nabytych rozszerzen oskrzeli metody uciskowe”

Wpływ krótkoterminowego vs. długoterminowego przechowywania krwi na śmiertelność po transfuzji czesc 4

Zmodyfikowano granicę zatrzymania Haybittle-Peto (tj. 4 i 3 SD, gdy odpowiednio zebrano 50% i 75% zdarzeń). Jeśli próg został przekroczony, testy potwierdzające zostaną powtórzone 3 miesiące później. Nie dokonano korekty ostatecznego poziomu istotności ze względu na wysoce konserwatywną zasadę zatrzymania. Podstawowa analiza opierała się na zmodyfikowanej zasadzie zamiaru leczenia, która obejmowała pacjentów z krwią typu A lub O oraz wykluczonych pacjentów, którzy nie byli hospitalizowani lub nie otrzymywali transfuzji krwi. Continue reading „Wpływ krótkoterminowego vs. długoterminowego przechowywania krwi na śmiertelność po transfuzji czesc 4”

Ostre zapalenie mięśnia sercowego z blokadą immunologiczną Checkpoint ad 5

Spośród 20 594 pacjentów zgłoszono 18 ciężkich zdarzeń niepożądanych zapalenia mięśnia sercowego (0,09%). U pacjentów, którzy otrzymywali terapię skojarzoną z oboma lekami, częściej występowało ciężkie zapalenie mięśnia sercowego niż u osób, które otrzymywały sam nivolumab (0,27% vs. 0,06%, p <0,001, pięć zdarzeń śmiertelnych w porównaniu z jednym epizodem) (tabela 1). Wśród pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone z ipilimumabem i niwolumabem w wielu różnych typach nowotworów, zapalenie mięśnia sercowego rozpoznawano po medianie 17 dni po pierwszym leczeniu (zakres od 13 do 64 dni) (Tabela S1 w Dodatku uzupełniającym). Ciężkie zapalenie mięśni (stopień od 3 do 4) występowało również częściej, gdy stosowano kombinację leków, niż gdy niwolumab był jedynym stosowanym środkiem (0,24% w porównaniu z 0,15%) (tabela 1). Continue reading „Ostre zapalenie mięśnia sercowego z blokadą immunologiczną Checkpoint ad 5”

Terapia interferonem Alfa-2a w krioglobulinemii związana z wirusem zapalenia wątroby typu C.

Niezbędna mieszana krioglobulinemia jest układową chorobą, w której skórne zapalenie naczyń, bóle stawów, osłabienie i często kłębuszkowe zapalenie nerek są związane z krioprecypitacyjnymi kompleksami immunologicznymi w surowicy1-3. Krążące krioglobuliny zazwyczaj obejmują poliklonalną IgG i monoklonalną IgM (mieszana krioglobulinemia typu II według klasyfikacji Broueta). Częstość występowania markerów zapalenia wątroby typu C (HCV) w surowicy i krioprecypitatach pacjentów z istotną mieszaną krioglobulinemią jest wysoka4-8. Kilka niekontrolowanych badań9-13 i niedawno przeprowadzone badanie kontrolowane14 sugerują, że większość pacjentów z krioglobulinemią może odnieść korzyść z leczenia interferonem, chociaż związek pomiędzy aktywnością tego leku przeciwko HCV a kliniczną poprawą nie został wyraźnie wykazany. Próbowaliśmy ustalić, czy skuteczność terapeutyczna interferonu w krioglobulinemii związanej z HCV wynika z jego aktywności przeciwwirusowej. Continue reading „Terapia interferonem Alfa-2a w krioglobulinemii związana z wirusem zapalenia wątroby typu C.”

Ocena jakości życia związanej z leczeniem zidowudyną w bezobjawowym zakażeniu ludzkim niedoborem odporności cd

W zależności od rodzaju lub stopnia zdarzenia niepożądanego lek (zydowudyna lub placebo) został zmniejszony w dawce, tymczasowo wstrzymany lub trwale zatrzymany. Porównanie leczenia z uwzględnieniem jakości życia opierało się na modyfikacji metody opracowanej pierwotnie w celu oceny terapii adjuwantowych w przypadku raka piersi12,13. Ta metoda porównuje terapie poprzez obliczenie okresu, podczas którego pacjenci nie mają poważnych objawów i postępu choroby. Aby ocenić indywidualne preferencje dla zydowudyny w porównaniu z placebo, zastosowano analizę progu użyteczności9,12-14, która uwzględniała wagi, które odzwierciedlały względne obniżenie jakości życia związanego z niepożądanymi zdarzeniami z jednej strony i progresją choroby na inny.
Zidentyfikowano trzy okresy w trakcie obserwacji u poszczególnych pacjentów: czas bez objawów choroby lub toksyczności (TWiST), liczony jako liczba miesięcy poprzedzających rozwój objawu o stopniu 3 lub wyższym lub postęp Choroba HIV, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej; okres po pierwszym wystąpieniu zdarzenia niepożądanego o stopniu 3 lub wyższym (AE); oraz okres po progresji choroby HIV (Prog). Continue reading „Ocena jakości życia związanej z leczeniem zidowudyną w bezobjawowym zakażeniu ludzkim niedoborem odporności cd”