Samorodne zarostowe zapalenie oskrzelków

Objawy. Samorodne zarostowe zapalenie oskrzelków rozwija się bardzo często niepostrzeżenie. Między początkiem działania czynnika chorobotwórczego a powstaniem objawów może mijać kilka tygodni. Choroba w pełni rozwoju objawia się gorączką, dusznością i sinicą, które nie tłumaczą się wynikiem badania narządu oddechowego ani stanem serca, gdyż badaniem fizycznym stwierdza się jedynie rozedmę płuc, jednak bez przytłumienia odgłosu opukowego, oraz drobnobańkowe rzężenia, często wszakże nawet tych objawów nie ma. Badanie radiologiczne płuc wykrywa obraz podobny do gruźlicy prosówkowej. Continue reading „Samorodne zarostowe zapalenie oskrzelków”

Rozpoznanie wlóknikowego zapalenia oskrzeli

Rozpoznanie włóknikowego zapalenia oskrzeli opiera się na wykrztuszaniu przez chorych typowych odlewów oskrzelowych. W każdym przypadku należy określić, czy choroba jest postacią samorodną czy wtórną. Rokowanie w postaci ostrej włóknikowego zapalenia oskrzeli jest zawsze bardzo poważne. Prawie w połowie przypadków ogłoszonych w piśmiennictwie nastąpił zgon. W postaci przewlekłej rokowanie quo ad vitam jest pomyślne, jednak nie podobna orzec, jak długo choroba będzie trwać. Continue reading „Rozpoznanie wlóknikowego zapalenia oskrzeli”

W rozpoznaniu rozszerzen oskrzeli dopomaga badanie radiologiczne klatki piersiowej

W rozpoznaniu rozszerzeń oskrzeli dopomaga badanie radiologiczne klatki piersiowej, bez którego bardzo często ich nie podobna rozpoznać, zwłaszcza rozszerzeń suchych oraz niedużych. Dla rozszerzeń oskrzeli jest znamienny rysunek płuc w kształcie plastra miodu. Spostrzega się go jednak rzadko. Najczęściej badanie radiologiczne wykrywa nieregularne cienie, w jednych miejscach silniejsze, w innych jaśniejsze. Czasami cienie mają zgrubienia kolbkowate u dołu. Continue reading „W rozpoznaniu rozszerzen oskrzeli dopomaga badanie radiologiczne klatki piersiowej”

Rokowanie

Rokowanie. Rozszerzenie oskrzeli samo przez się jest chorobą nieuleczalną, trwa jednak zwykle latami, nieraz ulega, zwłaszcza w początkowym okresie, poprawie i na pewien czas zatrzymuje się w rozwoju. Rokowanie zależy raczej: 1) od stopnia zmian w płucach i w opłucnej; 2) od stanu serca, którego pracę zmiany te utrudniają; 3) od ogólnego stanu chorego. 4) od powikłań. W okresie wykształconym choroby większość chorych (do 60-75) jest niezdolna do pracy. Continue reading „Rokowanie”

Ochrona przed wirusem po piątej dawce szczepionki przeciwkomórkowej przeciwko krztuścowi u dzieci AD 6

W tym badaniu ryzyko wystąpienia krztuśca wzrosło o 42% każdego roku po piątej dawce DTaP. Jeśli skuteczność DTaP wynosi początkowo 95%, tak, że ryzyko krztuśca u zaszczepionych dzieci wynosi tylko 5% u dzieci nieszczepionych, wówczas ryzyko zwiększy się po 5 latach o 1,425 do 29% w porównaniu z dziećmi nieszczepionymi. Odpowiedni spadek skuteczności DTaP wyniesie od 95% do 71%. Poziom ochrony pozostały po 5 latach zależy w dużej mierze od początkowej skuteczności. Continue reading „Ochrona przed wirusem po piątej dawce szczepionki przeciwkomórkowej przeciwko krztuścowi u dzieci AD 6”

Ochrona przed wirusem po piątej dawce szczepionki przeciwkomórkowej przeciwko krztuścowi u dzieci AD 7

Te dane ekologiczne pokazują, że ryzyko wystąpienia krztuśca było niższe u starszych nastolatków, którzy prawdopodobnie otrzymywali wcześniej co najmniej jedną dawkę szczepionki przeciw krztuścowi z pełnych komórek, niż u młodszych nastolatków, którzy otrzymywali wyłącznie DTaP. Większość dzieci w tym badaniu otrzymała piątą dawkę DTaP między 4 a 6 rokiem życia. Zatem wiek i czas od szczepienia były wysoce kolinearne (r = 0,97) i nie byliśmy w stanie w pełni oddzielić tych dwóch zmiennych w analizie pierwotnej z kontrolami negatywnymi pod względem PCR. Nie można całkowicie wykluczyć, że częstość występowania krztuśca wśród starszych dzieci była wyższa, ponieważ były one starsze niż z powodu zaniku ochrony. Continue reading „Ochrona przed wirusem po piątej dawce szczepionki przeciwkomórkowej przeciwko krztuścowi u dzieci AD 7”

Leczenie starszych pacjentów chłoniakiem z komórek płaszcza AD 5

Wyliczyliśmy, że potrzebowalibyśmy w sumie 570 pacjentów (pozwalających na wypłatę z badania), i że do 240 zdarzeń, z dostosowaniem do sekwencyjnego projektu (rys. S2A w dodatkowym dodatku), potrzebowalibyśmy porównaj czas trwania remisji z dwoma schematami leczenia podtrzymującego. Jak określono w protokole, pierwotna analiza obejmowała pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza w stadium II do IV, którzy przeszli randomizację i rozpoczęli leczenie zgodnie z wynikiem randomizacji; dane dla pacjentów otrzymujących leczenie podtrzymujące, którzy rozpoczęli terapię przeciw chłoniakom bez progresji, byli cenzurowani w momencie złamania protokołu. Wszystkie drugorzędne analizy skuteczności przeprowadzono zgodnie z zasadą zamiaru leczenia, z pominięciem wszystkich pacjentów, którzy zostali objęci randomizacją, a naruszenia protokołów. Continue reading „Leczenie starszych pacjentów chłoniakiem z komórek płaszcza AD 5”

Eltrombopag i polepszona hematopoeza w opornej niedokrwistości aplastycznej AD 4

Pacjenci, którzy spełniali kryteria odpowiedzi po 12 tygodniach, nadal otrzymywali eltrombopag przez dodatkowe 4 tygodnie, aby zapewnić stabilność odpowiedzi, a następnie mogli nadal otrzymywać eltrombopag tak długo, jak długo utrzymywano odpowiedź. Odpowiedzi hematologiczne w dodatkowych liniach oceniano u pacjentów, którzy otrzymali odpowiedź i którzy uczestniczyli w rozszerzeniu badania. Efekty toksyczne zostały zmierzone przy użyciu National Cancer Institute Common Terminology Criteria for Adverse Events (wersja 3) (http://ctep.cancer.gov/reporting/ctc.html). Drugorzędowymi punktami końcowymi były zmiany w morfologii krwi mierzone jako zmienne ciągłe, poziomy trombopoetyny w osoczu i komórkowość szpiku kostnego; cechy morfologiczne; metafazowy profil cytogenetyczny; i zwłóknienie siatkówki. Continue reading „Eltrombopag i polepszona hematopoeza w opornej niedokrwistości aplastycznej AD 4”

Wpływ krótkoterminowego vs. długoterminowego przechowywania krwi na śmiertelność po transfuzji cd

Stosowano stosunek 1: 2, aby uniknąć nadmiernego przedawkowania krwinek czerwonych. W ramach każdej warstwy przydzielono leczenie przy użyciu losowych rozmiarów bloków (3 i 6). Badanie nie zostało zaślepione, ponieważ agencje regulacyjne wymagają od dostawców krwi etykietowania wszystkich produktów czerwonych krwinek z datą pobrania krwi lub jej wygaśnięcia. Pacjenci otrzymywali najświeższe krwinki czerwone w ekwipunku banku krwi lub najstarsze dostępne krwinki czerwone, zgodnie z przydzieleniem grupy do badania. Zaobserwowano lokalne zasady dotyczące czasu przechowywania czerwonych krwinek i progów transfuzji (patrz Tabela S1 w Dodatku uzupełniającym, dostępna pod adresem). Continue reading „Wpływ krótkoterminowego vs. długoterminowego przechowywania krwi na śmiertelność po transfuzji cd”

T-Cell Transfer Therapy Targeting Mutant KRAS in Cancer czesc 4

Spośród tych zmian sześć z nich uległo całkowitemu regresowi lub wykazywało ciągłą regresję 9 miesięcy po leczeniu (ryc. 1B). Terapia nie wykazała działań niepożądanych po odzyskaniu przez pacjenta efektów leczenia interleukiną-2. Pacjent został wypisany ze szpitala 2 tygodnie po terapii komórkowej. Resekcja lewego płuca w lewym dolnym odcinku płuca została przeprowadzona około 9 miesięcy po terapii komórkowej w celu usunięcia jedynego postępującego uszkodzenia (zmiana 3), jak również zmiany odpowiadającej (zmiana 2), która była ujemna w tomografii emisyjnej pozytronowej. Continue reading „T-Cell Transfer Therapy Targeting Mutant KRAS in Cancer czesc 4”