Terapia interferonem Alfa-2a w krioglobulinemii związana z wirusem zapalenia wątroby typu C. cd

Zmiany w wynikach testów biochemicznych i aktywności przeciwciał anty-HCV, mierzone pod koniec okresu leczenia, obliczono jako procentową zmianę względem wartości wyjściowej linii podstawowej dla każdego pacjenta. Wartości wykorzystano do porównań między grupami za pomocą dwukrotnego testu Wilcoxona. Wszystkie wartości P są dwustronne; poziom 0,05 został użyty do określenia istotności statystycznej. Wyniki
Charakterystyka pacjentów
W momencie wejścia obie grupy miały podobne cechy demograficzne, kliniczne, biochemiczne i wirusologiczne (tabela 1). Około trzy czwarte pacjentów miało zajęcie nerki, objawiające się przez krwiomocz mikroskopowy, białkomocz, nadciśnienie lub łagodną do umiarkowanej niewydolność nerek z poziomem kreatyniny w surowicy do 3,5 mg na decylitr (310 .mol na litr). Dwóch z 27 pacjentów przydzielonych do grupy interferonu alfa-2a nie ukończyło leczenia z powodu działań niepożądanych leku. Dwóch z 26 pacjentów w grupie kontrolnej straciło kontakt z chorymi. Pełne wyniki były zatem dostępne dla 25 pacjentów w grupie interferonu alfa-2a i 24 pacjentów w grupie kontrolnej. Przeanalizowano dane na temat tych pacjentów.
Odpowiedź na Interferon Alfa-2a
Na początku badania wszyscy pacjenci z grupy interferonu alfa-2a i 23 z 24 pacjentów w grupie kontrolnej mieli RNA HCV w surowicy. Po 24 tygodniach terapii RNA HCV stał się niewykrywalny u 15 z 25 pacjentów otrzymujących interferon alfa-2a (60 procent). Natomiast pod koniec okresu leczenia wszyscy 24 pacjenci w grupie kontrolnej byli dodatni pod względem RNA HCV, w tym pojedynczy pacjent, który początkowo był ujemny pod względem HCV RNA.
Wszyscy oprócz jednego pacjenta z grupy interferonu alfa-2a i wszystkich pacjentów w grupie kontrolnej byli początkowo dodatnie pod względem przeciwciał anty-HCV. Wyniki te nie zmieniły się podczas okresu leczenia. Gdy przeciwciała anty-HCV w surowicy były mierzone pod względem aktywności, efekt terapii interferonem alfa-2a stał się widoczny. Aktywność przeciwciał anty-HCV zmniejszyła się średnio o 19% u pacjentów z odpowiedzią na leczenie interferonem alfa-2a (wskazanym przez zanik RNA wirusa HCV z surowicy) i wzrosła o 23% u pacjentów z grupy kontrolnej – a istotna różnica (P = 0,007). Przeciwnie, aktywność przeciwciał była zasadniczo niezmieniona u pacjentów, którzy nie mieli odpowiedzi na interferon alfa-2a. Obniżenie aktywności przeciwciał anty-HCV potwierdzono testem immunologicznym dot blot u 10 z 12 pacjentów z odpowiedzią. Test ten wykazał również, że miana różnych przeciwciał przeciwko HCV zasadniczo zmieniały się równolegle.
Zmiany kliniczne i biochemiczne
Leczenie interferonem alfa-2a poprawiło objawy przedmiotowe i podmiotowe krioglobulinemii u 15 pacjentów, u których HCV RNA zniknęło z surowicy. W szczególności, wśród siedmiu pacjentów ze skórnym zapaleniem naczyń, zmiany plamkowe zniknęły w sześciu i poprawiły się w siódmym (P = 0,04 w porównaniu z grupą kontrolną). Natomiast w okresie leczenia stan kliniczny wielu pacjentów w grupie kontrolnej oraz, w mniejszym stopniu, pacjentów, którzy nie wykazywali odpowiedzi na interferon alfa-2a, stopniowo się pogarszał.
Tabela 2
[hasła pokrewne: scyntygrafia kości cennik, alienware allegro, spadkobiercy cda ]

Powiązane tematy z artykułem: alienware allegro scyntygrafia kości cennik spadkobiercy cda